Methodologie & data

De Big Mac is wereldwijd vrijwel identiek en wordt geprijsd in lokale valuta, dus is hij een leuke, intuïtieve maatstaf voor koopkracht — bekend geworden door de Big Mac-index van The Economist.

Onze belangrijkste maatstaf deelt het lokale minimumloon door de lokale Big Mac-prijs. Beide zijn in dezelfde valuta, dus de verhouding heeft geen wisselkoers en geen PPP-correctie nodig — dat maakt de ranglijst moeilijk te betwisten.

Als een land alleen een maandelijks minimum publiceert, rekenen we dit om naar een uurtarief op basis van de wettelijke weekuren × 4,33 weken, en we vermelden die aanname op de landpagina.

Sommige landen (zoals de Scandinavische landen en Italië) regelen de beloning via cao's. We markeren ze duidelijk; waar een kantonnaal of sectoraal tarief de relevante referentie is, tonen we dit met een voetnoot.

Nee. Dit is een speelse koopkrachtvergelijking, geen economische, beleggings- of juridische indicator.

It is inspired by The Economist’s Big Mac Index, which compares Big Mac prices across countries to gauge currency value. We flip it: instead of comparing prices, we measure how many Big Macs an hour of local minimum wage buys — a purchasing-power view of wages.